Bezpieczeństwo szpitali

Co roku w klinikach Maria Hilf GmbH w Mönchengladbach przebywa

około 28 000 pacjentów. Ponad 100 000 osób korzysta tu z pomocy

ambulatoryjnej, a same kliniki, liczące 800 łóżek szpitalnych, są nie

tylko największym szpitalem w tym mieście, lecz również największym

szpitalem katolickim w diecezji akwizgrańskiej. Leczenie jest prowadzone z

wykorzystaniem najnowszej wiedzy naukowej, przy zastosowaniu najbardziej

nowoczesnej techniki medycznej oraz wszystkich wymaganych urządzeń.

W prowadzonych przez kliniki szpitalach Maria Hilf, św. Franciszka i

Kamilianów zatrudnionych jest prawie 1600 pracowników, w tym 190

lekarzy oraz 800 pielęgniarek i pielęgniarzy.

„Ludzkiej troski nie da się rozliczyć z kasą chorych. By jednak sprostać

naszym humanitarnym wyzwaniom, na innych polach musimy

pracować tak ekonomicznie, jak to tylko możliwe”, mówi inż. dypl.

Stefan Bahun, kierownik działu bezpieczeństwa klinik Maria Hilf.

Obszarem, który w przeszłości nie funkcjonował naprawdę

ekonomicznie, są nocne zmiany na portierniach. Niska liczba

odwiedzających oraz niewiele wezwań i przywozów osób chorych

w porównaniu z dniem sprawiało, że pracownicy w nocy nie byli

należycie obciążeni pracą. W związku z tym zrodził się pomysł,

by pracę nocną scentralizować przy użyciu środków technicznych

w jednej lokalizacji, a zwolnione moce wykorzystać za dnia, kiedy

zawsze jest więcej zadań. Poza obsługą centrali telefonicznej w

dziale „Portiernia/informacja” zarządza się systemem sterowania na

parkingu, monitoringiem video i informacją dla pacjentów. Ponadto

w tym miejscu są zgłaszane wszystkie alarmy, od zakłóceń w pracy

wind, przez problemy w zaopatrzeniem w tlen, aż do alarmów

pożarowych. Funkcje te należało oczywiście uwzględnić w centralizacji

zadań portierni na zmianach nocnych.

Problemem pozostawała jednak kontrola wstępu w miejscach bez

portierów. „Ratownicy i przywożeni pacjenci muszą tak czy owak

dostać się do klinik. Z drugiej strony, ze względów bezpieczeństwa

budynków nie można pozostawić otwartych. Sama komunikacja

za pomocą domofonu nie wystarczy.” Dla Stefana Bahuna było

oczywiste, że problem ten można rozwiązać wyłącznie za pomocą wydajnego systemu

kamer cyfrowych. „Wprawdzie wdrożyliśmy już technikę video, lecz ten system analogowy

okazał się w międzyczasie mało przydatny. Ponadto w budynkach jest dobra infrastruktura

informatyczna. Dlatego chcieliśmy ją wykorzystać do monitoringu video.”